Kuramsal arka plan: Hewitt, Flett ve Frost’un çok boyutlu mükemmeliyetçilik modelleri
Paul Hewitt ve Gordon Flett, mükemmeliyetçiliği yalnızca yüksek hedefler koymakla sınırlamaz; kişinin kendine yönelttiği standartları, başkalarından beklediği kusursuzluğu ve çevrenin kendisinden kusursuzluk beklediği algısını ayırır. Randy Frost’un modeli ise hata kaygısı, davranışlardan kuşku duyma, kişisel standartlar ve eleştirel beklentiler gibi bileşenleri öne çıkarır. Bu ayrım, özenli çalışma ile benlik değerini hatasız performansa bağlama arasındaki farkı anlamayı sağlar.
Erteleme çoğu zaman isteksizlikten değil, görevin zihinde taşıdığı değerlendirilme riskinden doğabilir. İlk adımı atmak sonucu görünür kılar; görünür sonuç da hata ihtimalini artırır. Böylece daha çok hazırlanma, başlamayı geciktirme, zaman daralınca yoğun çalışma ve sonrasında sert öz-eleştiri döngüsü oluşabilir. Envanter bir başarı kapasitesi ölçümü değildir; hata korkusu, yüksek standartlar, başlama direnci ve öz-eleştirinin bugünkü etkileşimini gösterir.